تجربه عبور از جاده ای که در نقشه نیست! / طبیعت زیبای روستاهای پی مد و کدیر (ایرانگردی زمستانی)

همیشه عادت کردم وقتی مسافرت میرم حتی از جاده هایی که اکثر مردم ازشون استفاده میکنند بازهم دنبال یه راه فرعی جدید باشم که نرفتم حرکت تو جاده خلوت و بکر و جدید برای خودش عالمی داره.

اینبار که از شمال برمیگشتم به جای اینکه مانند مردم معمولی از چالوس و جاده چالوس استفاده کنم از مسیر جدید و بسیار زیبا و بکری اومدم که کمتر کسی از وجودش آگاهی داره. نرسیده به مرزن آباد جاده ای هست که همه اون رو به خاطر اینکه منتهی میشه به شهر کندلوس و موزه کندلوس میشناسند ولی این جاده به دو راهی کندلوس که میرسه یک سمت به کندلوس منتهی میشه و دیگری سر دراز دارد!

در نقشه های موجود در اینترنت و همچنین نقشه های گیتاشناسی تا سال 85 این مسیری که میگم تنها تا شهر پول و بعد ار آن کجور ادامه داشت و در نقشه های جدید هم به صورت خاکی مشخص شده. در نقشه زیر من سعی کردم با خط سیاه مسیر رو نشون بدم تا اونجایی که در نفشه هست و بقیه رو که در نقشه نیست  با خط آبی:

مسیر از مرزن آباد تا کجور که از دو راهی کندلوس و شهر پول رد میشه طبیعتی جالب داره که رنگ کوه ها تقریبا کرم رنگ و پوشش گیاهی و سنگی بسیار خشن و تقریبا ترسناکی داره و در تمام طول مسیر ریزش کوه رو میشه مشاهده کرد که در پست بعدی عکسهای مربوط به این قسمت رو میزارم.

از کجور به بعد در نقشه ها جاده ای نیست و اگر هم هست خاکی ولی اتفاقا جاده ای آسفالت و کاملا مناسب داشت و البته تقریبا بدون تردد که از شهرهای کدیر و پی مد رد میشد مسیری 50 کیلومتری تا به دو راهی ای میرسید که یک سمت به طرف شمال (رویان و آبشار آب پری) میرفت و طرف دیگر به سمت بلده که ما راه بلده رو پیش گرفتیم تا از طریق بلده به جاده هراز برسیم  و بعد هم تهران و تجربه ای جدید.

به سمت بلده که حرکت کنیم جاده کم کم ارتفاع گرفته و وارد برف شده و هوا کاملا تغییر میکند که در روزهای ابری تو این فصل شدیدا خطرناک هست چون رفت و آمدی در اون مسیر صورت نمیگیره. کل جاده هم از کجور تا کدیر و پی مد و نزدیک ارتفاعات بلده دائما مه گرفته و دید نا کافی هست! تنها پمپ بنزین منطقه هم در شهر پول هست. نه رستورانی نه مغازه ای! (جهت تذکر)

برای دیدن عکسها در ابعاد بزرگتر بر روی آنها کلیک کنید – حجم عکسها بالاست