اینجا هومجاست که جاده تموم میشه – بقیه اش دیگه با خداست

تو پیچ خمهای جنگلهای دودانگه (جاده فیروزکوه، پل سفید به سمت فریم) که حرکت میکنی و ارتفاع میگیری و از جنگل بالا میایی و میرسی به ارتفاعات، یه جایی میرسه که جاده بهت میگه، بسه هرچقدر بالا اومدی، حالا دیگه باید برگردی سر جات و برات این منظره رو درست میکنه – اون کوههای روبرو، کوههای هیکو هستند که پشت اونها شهمیرزاد دوست داشتنی قرار داره